Waarom krijgen klokkenluiders niet meer steun? …Wetgevers zouden de bescherming moeten bieden die ze verdienen.
Aantekening van de auteur: Ik sloeg alarm en maakte iets mee wat zo vernietigend was dat ik geen woorden had om te beschrijven wat er met me gebeurde. Ik zocht naar antwoorden om te ontdekken of wat ik meemaakte een bekend verschijnsel is en, zo ja, of er taal en begrippen zijn om deze ervaring te verklaren. Ik ontdekte dat dit goed bestudeerd is. Dit artikel richt zich op ervaringen zoals de mijne, waarbij een nog actieve klokkenluider meldingen doet van systemische problemen vanwege het gebrek aan actie of het verdoezelen door de instelling. Dit artikel is niet bedoeld om andere soorten klokkenluiderservaringen te bagatelliseren; in plaats daarvan probeert het de onrust te verklaren, bloot te leggen en te valideren waar veel klokkenluiders in vergelijkbare posities vaak alleen doorheen moeten gaan. Je staat er niet alleen voor.
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/column-klokkenluiders.jpg)
Het woord ‘klokkenluider’ is waarschijnlijk ontstaan in het Victoriaanse Engeland, waar politieagenten tijdens het achtervolgen van criminelen op een fluitje bliezen om het publiek te waarschuwen voor de misdaad. Vandaag de dag geven moderne klokkenluiders, net als deze historische figuren, een signaal af en waarschuwen ze het publiek voor misstanden. Ze fungeren als een vroeg waarschuwingssignaal en verdedigingsmechanisme voor het algemeen belang.
Het begrip ‘klokkenluiden’ kan in brede zin gebruikt worden om dissidentie aan te duiden, of het kan precies gedefinieerd zijn, zoals in een wet. Over het algemeen heeft klokkenluiden als doel misbruik en onbetamelijkheid aan het licht te brengen en verantwoordelijkheid te bevorderen. Klokkenluiderszaken die publiekelijk bekend zijn, hebben vaak betrekking op belangrijke maatschappelijke kwesties, zoals schendingen van mensenrechten, milieuvervuiling, gezondheids- en veiligheidsrisico’s, onrechtvaardigheden en systemische corruptie.
Hoewel klokkenluiders zeer belangrijk werk verrichten, worden ze vaak gestigmatiseerd en onderdrukt met labels zoals “verrader” of “lekker”. Bij het bespreken van klokkenluiders gaat de aandacht vaak uit naar de persoon in plaats van naar de onthullingen, en wordt de berichtgeving beperkt tot het interpreteren van acties volgens formele wetten en normen met deferentie naar de industrie.
Wellicht vanwege de potentieel verstorende aard van klokkenluiders, bestaat er een verlangen om hen te kwantificeren en te labelen. Er zijn uitgebreide studies geweest die op zoek zijn naar specifieke menselijke eigenschappen die iemand tot klokkenluider maken, maar deze zijn over het algemeen vruchteloos gebleken. Dit leidt af van klokkenluiden als een morele uitdaging die iedereen kan aangaan. Studies zijn voorspelbaar tegenstrijdig over de meest voorkomende geslacht, nationaliteit, ras, ethiek of leeftijd van de klokkenluider.
Er lijkt wel een positieve associatie te zijn met opleiding, eerlijkheid, kracht van spiritueel geloof en moraliteit – alleen subjectieve eigenschappen. Studies hebben aangetoond dat bijna de helft van alle werknemers helemaal geen zorgen opwerpt. Andere werknemers kunnen zorgen opwerpen en de werkgever zal het probleem daadwerkelijk snel aanpakken, of omgekeerd kan de werknemer het opgeven na de eerste mislukte poging. Het is duidelijk dat de onderscheidende factoren die klokkenluiders onderscheiden van andere werknemers, precies de daden van het spreken en escaleren zijn wanneer de eerste poging mislukt.
Het is al tientallen jaren bekend dat de poging om wetenschappelijke categorieën te classificeren om klokkenluiden te voorspellen niet werkt, toch blijft dit nog steeds bestaan. Door de problemen te negeren die de persoon ertoe brengen om naar voren te komen, richten veel studies zich nog steeds op een eindeloze zoektocht naar datapunten om klokkenluiders te classificeren op basis van onveranderlijke en subjectieve categorieën.
Op zijn best proberen onderzoekers wellicht categorieën aan te geven om potentiële risico’s voor machtsstructuren te screenen, maar op zijn slechtst is dit een verontrustende zoektocht om formele biologische en sociale determinanten van moreel gedrag vast te stellen. In de moderne geschiedenis hebben “wetenschappelijke studies” die proberen te bepalen of mensen met bepaalde onveranderlijke kenmerken superieur of inferieur zijn met betrekking tot basis menselijk gedrag en activiteiten vaak geleid tot tribunalen. [4]
Er is ook een gebrekkige neiging om klokkenluiders te bekijken vanuit een Foucauldiaans perspectief, waarbij wordt gevierd dat het idee van “moedige taal” wordt gevierd en de klokkenluider wordt gezien als een politieke actor die een daad van verzet verricht door de waarheid te spreken tegen de macht. Deze opvatting is opkomend – en alleen relevant in de vroegste stadia van klokkenluiders of voor degenen die de alarmbel luiden nadat ze geen risico meer lopen – terwijl ze de voorspelbare en verwoestende nasleep negeren voor degenen die de klokkenluider luiden terwijl ze nog in dienst zijn.
Verre van een soort onverschrokken rebel, zijn klokkenluiders vaak professionele idealisten en loyale organisatie-aanhangers die zich niet bewust waren van de gevaren en gevolgen van openbaarmaking. Klokkenluiders vertrouwen vaak oprecht hun organisatie en geloven dat het actie zal ondernemen om de aangekaarte problemen aan te pakken. Op dezelfde manier zijn militaire en inlichtingen-klokkenluiders vaak conservatief en patriottistisch.
Veel klokkenluiders spreken zich uit omdat ze geloven in formele procedures en rechtvaardigheid, waarbij ze nooit een vijandige reactie verwachten. Veel klokkenluiders verwachten ook dat het naar een regelgevende instantie brengen van de zaak eindelijk wet en orde zal brengen in de situatie, maar in plaats daarvan worden ze vaak geconfronteerd met nog meer bedreigingen en vergelding, nu door overheidsinstanties die geacht worden hen te beschermen.
Een reden hebben om klokkenluider te worden
Bij het deconstrueren van het proces van het klokkenluiden zijn er twee belangrijke morele vragen. De eerste is: Wanneer is het gerechtvaardigd om überhaupt te klokkenluiden? De tweede is: Wanneer is het gerechtvaardigd om niet te klokkenluiden?
De rechtvaardiging om te klokkenluiden vereist: een organisatie, beleid of product dat een ernstige en aanzienlijke schade toebrengt aan het publiek; de werknemer heeft de dreiging gemeld bij zijn supervisor (indien haalbaar); en als dit niet wordt aangepakt, heeft de werknemer de kwestie verder geëscaleerd tot het punt waarop alle mogelijkheden voor interne oplossing zijn uitgeput. Als deze eisen zijn voldaan, wordt het moreel toegestaan om te klokkenluiden, hoewel de persoon niet moreel verplicht is om te klokkenluiden.
Een werknemer wordt moreel verplicht om te klokkenluiden als de werknemer toegankelijk en gedocumenteerd bewijs heeft dat een redelijke en onpartijdige waarnemer zou overtuigen dat het standpunt van de klokkenluider correct is; en de werknemer heeft goede redenen om te geloven dat, door openbaar te worden, de noodzakelijke veranderingen zullen worden doorgevoerd en schade zal worden voorkomen. Omdat managers vrijwel zeker zullen ontkennen dat ze iets verkeerd hebben gedaan, heeft een klokkenluider stevig bewijs nodig en een klokkenluider die dit kan verkrijgen, heeft een zeldzame en impactvolle positie. Wanneer alle vijf voorwaarden zijn voldaan, is klokkenluiden een vorm van “minimaal fatsoenlijk Samaritanisme”. Veel klokkenluiders hebben zichzelf beschreven als onvrijwillig gedwongen om te klokkenluiden en “geen andere keuze te hebben”. Dit staat vaak haaks op de manier waarop de samenleving klokkenluiders wil zien.
Voor diegenen in situaties waar klokkenluiden gerechtvaardigd zou zijn maar niet moreel verplicht, is er een moreel en persoonlijk afrekenproces. Functionele overwegingen kunnen hierbij een rol spelen, zoals sociaal beleid, individuele voorzichtigheid, juridische bescherming, sociaal-economische status, verwachting van loyaliteit aan de organisatie of professionele normen. Spijt fungeert als verbinding tussen ernst en bedoeling, terwijl angst voor vergelding morele onthechting kan veroorzaken (bijvoorbeeld het dehumaniseren van slachtoffers) om cognitieve dissonantie te verminderen en morele emoties af te remmen. Over het algemeen zijn werknemers het meest geneigd om de klok te luiden over ernstige kwesties en opzettelijk wangedrag. In tweederde van de gevallen stapte de klokkenluider naar een toezichthouder omdat zijn klacht door het bedrijf werd genegeerd. In tien procent van de gevallen kwam de klokkenluider naar voren vanwege een doofpotaffaire.
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/word-image-55584-5.webp)
Klokkenluiden is een dynamisch proces dat tijd nodig heeft om zich te ontvouwen. De meeste mensen doen niets totdat ze ervan overtuigd zijn dat het wangedrag verontrustend is: immoreel aanstootgevend en met aanzienlijke dreiging voor schade. De meeste mensen hebben geen idee van wat ze te wachten staat en hebben mogelijk niet de informatie die nodig is om de beslissing op de juiste manier te beoordelen. Veel openbaarmakingen worden gedaan in stilte en eerlijkheid en de persoon zou zichzelf nooit als een ‘klokkenluider’ beschouwen, en verzamelt daardoor ook geen voldoende bewijs dat een dreigende doofpotdeal zou kunnen weerstaan, noch zouden ze de perspectief hebben om de vergeldingen die zich zullen ontvouwen actief te identificeren, documenteren en om te navigeren.
Effectief klokkenluiden is “de mate waarin de twijfelachtige of verkeerde praktijk (of omissie) ten minste gedeeltelijk is beëindigd vanwege klokkenluiden en binnen een redelijke termijn.” Dit kan worden weergegeven doordat de organisatie een onderzoek start naar de beschuldigingen van de klokkenluider (op eigen initiatief of opgelegd door een overheidsinstantie), en/of als de organisatie stappen onderneemt om beleid, procedures of wangedrag te veranderen of te elimineren. Weinigen kunnen deze resultaten bereiken en zij die dat wel kunnen, kunnen nog steeds twijfelen of het de opoffering waard was.
Voorspelbaar geweld
Ondanks de schijn van klokkenluiderswetten en beschermingen in de Verenigde Staten, wordt de ineffectiviteit van deze beschermingen aangetoond door het institutionele geweld dat wordt gebruikt om de klokkenluider de mond te snoeren, te discrediteren en uiteindelijk gedwongen te verwijderen uit de werkplek. Vergelding tegen klokkenluiders is een ernstige vorm van geweld en klokkenluiders die onthullen terwijl ze nog in dienst zijn, anticiperen zelden op de vaak catastrofale gevolgen van hun acties.[13]
Aan de andere kant, wanneer geconfronteerd met een geblazen fluitje, reageren instellingen instinctief om hun schuldigheid en schade te minimaliseren. De standaard tactiek van het management is het aanmoedigen van mobbing door collega’s om vervolgens een vaag klacht tegen de klokkenluider op te bouwen, die vervolgens wordt onderzocht en gedocumenteerd om de geloofwaardigheid van de klokkenluider en zijn karakter te ondermijnen, en de klokkenluider wordt dan ook formeel geïsoleerd om het nieuwe farcische onderzoek te “beschermen”.[14]
Uiteindelijk zal ongeveer 70% van de klokkenluiders zich snel ontslagen of gedwongen om af te treden vinden – meestal de klokkenluiders die hun zorgen buiten het bedrijf brachten.[15]
Vergelding tegen klokkenluiders is gebruikelijk en ernstig. Degenen die extern rapporteren en negatieve publiciteit veroorzaken, kunnen “uitgebreide vormen van vergelding” verwachten. Degenen die de klok luiden over ernstige misstanden, worden geacht “aanzienlijke schade” te ondervinden. Klokkenluiders worden vaak zo erg gestraft dat het hun kerngevoel van zelfvertrouwen verstoort. De impact van vergelding tegen klokkenluiders kan niet genoeg benadrukt worden.[1]
Het uitschakelen van PTSS-achtige symptomen begint met zelftwijfel en escaleert dan in een spiraal naar een verlies van samenhang, waardigheid en zelfwaarde. Deze angst wordt jarenlang gevoeld. Vergeleken met de algemene bevolking hebben klokkenluiders veel ernstigere depressie, angst, wantrouwen en slaapproblemen. Ongeveer 88% van de klokkenluiders rapporteert indringende gedachten en nachtmerries, 89% rapporteert zich vernederd te voelen over de situatie, en 87% rapporteert te geloven dat er een vijandige menigte tegen hen georganiseerd was. De psychologische impact is vergeleken met de rouw die gepaard gaat met de dood van een geliefde, of de mentale toestand van een persoon twee tot drie weken na het ervaren van een grote natuurramp.
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/diagram-description-automatically-generated-2.webp)
Naast tegenbeschuldigingen en baanverlies kan vergelding omvatten: degradatie, pesterijen, verminderde kwaliteit van de werkomstandigheden, bedreigingen, herplaatsing naar vernederend werk, karaktermoord, berispingen, denigratie, straffende overplaatsingen, verhoging van de werkdruk, lastercampagnes, surveillance, roddels, weigering om hen in hun vakgebied te laten werken, ontzegging van promoties, overdreven kritische prestatiebeoordelingen, dubbele bindingen, de “koude schouder”, doorverwijzing naar psychiaters, het creëren van persoonlijke en / of professionele problemen, uitsluiting van vergaderingen, beledigingen, wraakzuchtige rechtszaken, stalking, uitsluiting, kleinere pesterijen, misbruik, bullying, doxing, vandalisme en vernietiging van persoonlijk eigendom, politierapporten en arrestaties, en zelfs schade aan het lichaam van de klokkenluider door fysieke aanvallen en seksuele aanranding, tot aan moord toe.
Er zijn de afgelopen jaren meerdere bekende, bevestigde moorden op klokkenluiders geweest, waaronder:
Eliud Montoya maakte melding van een arbeidshandelsplan bij zijn bedrijf, waarbij ongedocumenteerde arbeiders werden ingehuurd en hun salaris werd afgeroomd – waarbij de daders meer dan $3,5 miljoen stalen. In 2017 meldde Montoya het plan aan zijn bedrijfsmanagement (een dochteronderneming van Davey Tree Expert Company), vier maanden later meldde hij de situatie ook aan de Amerikaanse EEOC. Twee dagen nadat Montoya de klacht bij federale autoriteiten had ingediend, vermoordden drie mannen van het bedrijf Montoya door hem neer te schieten.[19]
Een andere vermoorde klokkenluider was Babita Deokaran, hoofddirecteur van financiële boekhouding bij een afdeling van Gezondheid in Zuid-Afrika. Ze maakte melding van vermoedelijke corruptie bij Tembisa Hospital en markeerde bijna £43m aan mogelijk frauduleuze transacties. De corruptie wordt nu ook verdacht van het verband met een georganiseerde misdaad ring. In 2021 werd Deokaran buiten haar huis doodgeschoten in een “hitstijl” moord. Dagen voor de moord had ze haar leidinggevenden gewaarschuwd: “ons leven kan in gevaar zijn”.
In New York ontdekte Allyzibeth Lamont dat haar baas werknemers onder de tafel betaalde (zonder loonheffingen in te houden). Ze meldde het probleem bij het Ministerie van Arbeid van New York en was van plan om het probleem openbaar te maken. De werkgever getuigde dat hij zenuwachtig was dat de arbeidsklacht nu “in de weg” zou staan van zijn plannen om een nieuwe locatie te openen, dus hij huurde iemand in om hem te helpen bij het vermoorden van Lamont. In 2019 werd Lamont gewurgd met een plastic zak over haar hoofd, vervolgens doodgeslagen met een honkbalknuppel en voor dood achtergelaten in een ondiep graf naast een snelweg. De Commissaris van Arbeid van New York zei dat de moord op Lamont “de meest gruwelijke daad van vergelding tegen een werknemer was die het Ministerie van Arbeid van de staat New York ooit heeft gezien”.
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/word-image-55584-11.webp)
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/photo.webp)
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/word-image-55584-9.webp)
Naast bekende moorden zijn er ook verschillende verdachte sterfgevallen van klokkenluiders die vermoedelijk vergeldingsmoorden zijn, waaronder:
Frank Olson was een topfunctionaris in de Speciale Operaties Divisie en het MK-ULTRA-programma van de CIA. Olson was betrokken bij een aantal gruwelijke geheime chemische en biologische oorlogsvoeringsexperimenten en -operaties. Olson uitte schaamte over zijn betrokkenheid en vergeleek sommige van de activiteiten van de VS met “wat er met mensen in concentratiekampen was gebeurd”. Hij vertelde zijn vrouw dat hij diep verontrust was over de bacteriologische oorlogvoeringsexperimenten in Korea, dat hij “een vreselijke fout had gemaakt” en overwoog om te stoppen. Er waren ook vermoedens dat Olson van plan was om de CIA’s betrokkenheid bij een massale vergiftiging in Pont-Saint-Esprit in 1951 aan de kaak te stellen. Kort na het niet doorstaan van een CIA-verhoor in 1953 en een bevinding dat hij de beveiligingsprotocollen had geschonden, viel Olson uit het raam. De getuige, een andere CIA-topfunctionaris, kon geen coherente verklaring geven van de gebeurtenissen die leidden tot de val, maar maakte kort daarna een telefoontje naar een ongeïdentificeerde bron waarin hij zei “hij is weg”, waarop de persoon antwoordde “dat is jammer” en ophing. Bij autopsie werd een klap op Olsons hoofd gevonden van de kolf van een geweer. De avond voor zijn dood vertelde Olson zijn vrouw dat iemand hem probeerde te vergiftigen en dat hij bang was voor zijn veiligheid.[22]
Karen Silkwood was laboratoriumtechnicus bij een plutoniumfabriek van Kerr-McGee. In 1974 meldde ze aan haar vakbond en de Amerikaanse Atomic Energy Commission dat de fabriek tekortschoot op het gebied van kwaliteitscontrole en veiligheidsprocedures, waardoor werknemers risico liepen op radioactieve besmetting. De vakbond moedigde haar aan om interne documenten te verzamelen om haar beschuldigingen te staven. Nog geen twee maanden later werd ze drie dagen achter elkaar besmet met plutonium op het werk en vond ze plutoniumbesmetting in haar huis – allemaal intimidatie door Kerr-McGee, zo beweerde ze. Silkwood hield vol, verkreeg bevestigend bewijs, waaronder documenten waaruit bleek dat een aanzienlijke hoeveelheid plutonium ontbrak in de fabriek, en stapte in haar auto om naar een verslaggever van de New York Times te rijden om de documenten te delen. Silkwood werd dood aangetroffen na een auto-ongeluk. De documenten die Silkwood had verkregen om Kerr-McGee bloot te stellen, verdwenen. Later werd onthuld dat Silkwood waarschijnlijk onbewust documenten had verzameld die ook een nucleaire smokkelring blootlegden.[23]
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/a-person-in-a-suit-description-automatically-gene-9.webp)
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/word-image-55584-12.webp)
Cliff Baxter was een vicevoorzitter bij Enron en had intern verschillende zorgen geuit over Enrons dubieuze off-the-books transacties met private partnerschappen. Mede-klokkenluider Sherron Watkins merkte Baxters afwijkende standpunt op in haar inmiddels beroemde memorandum aan CEO Kenneth Lay. In 2002, twee weken nadat Baxter voor het eerst publiekelijk werd genoemd als klokkenluider bij Enron in Watkins’ memo, werd Baxter doodgeschoten aangetroffen in zijn auto met “rat-shot” (een ongebruikelijk type munitie dat niet gemakkelijk terug te voeren is naar het wapen waaruit het is afgevuurd). Baxter had onverklaarbare verwondingen aan zijn hand en scherven van glas op zijn shirt. Enkele dagen voor zijn dood had Baxter opgemerkt dat hij een bodyguard nodig had. Op dat moment was Enron betrokken bij het nu beruchte, uitgebreide en obstructieve versnipperen van belastende documenten en het verwijderen van computerbestanden.[
Op basis van de geschiedenis van de VS van ongelooflijk gewelddadige reacties op arbeidsorganisatie, is het waarschijnlijk veilig om aan te nemen dat als grote, machtige instellingen hun meest bedreigende klokkenluiders succesvol zouden kunnen vermoorden, ze niet zouden aarzelen om dat te doen.
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/word-image-55584-15.webp)
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/word-image-55584-14.webp)
De capaciteit voor vergeldingsgeweld kan vaak aanwezig zijn (vooral als de klokkenluider informatie verstrekt over een instelling met een groot privé-beveiligingskorps), en bedreigingen van geweld kunnen buitengewoon effectief zijn om getuigen tot zwijgen te brengen. Echter, bedreigingen van geweld en pogingen tot aanval zijn vaak de risico’s niet waard voor werkgevers, omdat het de werknemer tastbaar bewijs kan geven van vergelding, een aanklacht die bij wetshandhaving kan worden ingediend en ook kan leiden tot uitgebreide publiciteit. Werkgevers lijken dus meestal een playbook te volgen dat is ontworpen om een zelfvernietigingsprotocol te starten door middel van sociale en psychologische geweld, in plaats van direct fysieke aanvallen.[25]
Over het algemeen meldt 99% van de klokkenluiders dat ze zich lastiggevallen voelen, 94% meldt pesten dat hen angstig achterliet en 89% meldde confrontatie en bedreigingen. Ongeveer 14% van de klokkenluiders meldde fysiek en/of seksueel te zijn aangevallen. Vergelding wordt verwacht ernstiger te zijn wanneer de persoon informatie bekendmaakt over systematisch en diepgeworteld wangedrag (in plaats van geïsoleerde incidenten), of wanneer klokkenluiders buiten hun organisatie gaan om bij een regelgever of journalist te rapporteren.[26]
Management zal vaak doorgaan met het toestaan, zo niet actief mogelijk maken of aanwakkeren, van vergelding door collega’s. De corporatie zal druk uitoefenen op andere werknemers om samen te werken tegen en informatie te verstrekken over de activiteiten van de klokkenluider. Tegelijkertijd zal de klokkenluider worden buitengesloten en gemeden, met hun openbaringen onder de loep genomen en geminimaliseerd, om hun gevoel van doel en gemeenschap te dwarsbomen (factoren die vaak worden geassocieerd met depressie en zelfmoord). Ongeveer 50% van de klokkenluiders geeft toe dat ze aan zelfmoord denken.[27]
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/word-image-55584-16.webp)
Een van de meest verwoestende vormen van vergelding tegen klokkenluiders is gaslighting. De corporatie wil zijn wangedrag afleiden, zijn slachtoffers degraderen en de geloofwaardigheid van het slachtoffer als getuige ondermijnen. Om dit te bereiken, stelt de instelling vergeldingsacties mogelijk en rechtvaardigt deze met excuses en misleiding, en beweert vervolgens dat de klokkenluider onredelijk overdreven reageert, terwijl er tegelijkertijd een schijn van bezorgdheid en respect voor de klokkenluider wordt gecreëerd. Dit protocol voor psychologische manipulatie is bedoeld om de klokkenluider te laten twijfelen aan hun eigen geheugen, perceptie en gezond verstand. Voor toeschouwers zonder context lijkt de klokkenluider inconsistent en onstabiel.[28]
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/text-description-automatically-generated.webp)
De vergelding via officiële kanalen van de overheid is vooral problematisch omdat soortgelijke gaslighting waarschijnlijk zal plaatsvinden, terwijl de publieke opinie die processen over het algemeen als eerlijk en onafhankelijk zal beschouwen, terwijl die instanties in werkelijkheid vaak zijn gecreëerd en overgenomen door bedrijfsbelangen. [29] Officiële kanalen beperken ook de openbaarmaking vanwege wettelijke voorwaarden en regelgevende procedures, waardoor de ervaring van vergelding van de klokkenluider wordt omgezet in een administratieve en technische kwestie – die jarenlang kan worden uitgesteld voordat deze gemeenschappelijk wordt afgewezen zonder een behoorlijk onderzoek. De institutionele systemen die zijn opgezet om klokkenluiders de kop in te drukken, zijn bedoeld om de klokkenluider en iedereen die kijkt te laten voelen dat er geen enkel punt is om ooit naar voren te komen. [30]
Evenzo is bekend dat de pers vijandige berichtgeving publiceert over geloofwaardige klokkenluiders, zelfs over zaken van groot openbaar belang. De pers en deskundigen kunnen de klokkenluider devalueren en door middel van racistische en klassistische ideologie besmeuren, terwijl ze tegelijkertijd de ongefundeerde verklaringen van de instelling als conclusieve feiten napraten. Ze kunnen ook de klokkenluider en zijn supporters als “complotdenkers” of anderszins onbetrouwbaar afschilderen en een held-verrader paradigma pushen. Deze tactieken kunnen behoorlijk opzettelijk zijn en worden aangewakkerd door professionele en partijdige politiek en bedrijfsbelangen. Instanties, vooral de Amerikaanse overheid, hebben zelfs bekend dat ze journalisten belonen die bereid zijn de vooringenomen opvattingen van de instelling te pushen en de verslaggevers te straffen die de waarheid vertellen. [31]
Door het complexe en alomvattende vergeldingsproces wordt de identiteit van een klokkenluider verstoord. Om het gaslighting tegen te gaan, moet de klokkenluider verschillende institutionele verraad accepteren en hun resulterende morele verwondingen verzorgen. Net als de gevangene bevrijd uit de Grot van Plato, moeten ze afrekenen met een ander beeld van de wereld dan ze voorheen hadden. Deze nieuwe kennis over hoe de wereld echt werkt past niet binnen de bestaande kaders en vormen van de samenleving, en ze moeten nu in de wereld rondlopen wetende wat de meesten niet weten en wensen dat ze het zelf nooit hadden geleerd. De klokkenluider zal mensen en plaatsen vermijden die traumatische herinneringen en gevoelens van vernedering, paranoia of wanhoop oproepen. Dit omvat waarschijnlijk het zelf terugtrekken uit sociale contacten en het opgeven van hobby’s. De meeste klokkenluiders melden ook een toename van fysieke pijn en vermoeidheid. Klokkenluiders lijden vaak (78%) aan een afnemende fysieke gezondheid na openbaarmaking.
In plaats van te lijken op het soort rebelse, inspirerende helden zoals ze vaak worden afgeschilderd, lijden veel klokkenluiders een bestaan dat vergelijkbaar is met die van de heilige Sebastiaan (martelaar) of Job (bijbelfiguur). De media personifiëren de daad van klokkenluiden nog steeds in de klokkenluider (de institutionele reactie negerend), en het publiek engageert zich vaak alleen met de groteske waarheid van vergelding als deze wordt gepresenteerd in een mooie esthetische vorm, zoals een magazineprofiel (stel je Francisco Goya’s “Saturnus die zijn zoon verslindt” voor op display in het Prado Museum in Madrid). Niemand wil accepteren dat een belichaamde en kwetsbare persoon zo zwaar lijdt in een sacrificiële strijd voor het algemeen belang.
“Klokkenluider”
In plaats van abstracte figuren zijn klokkenluiders belichaamde, relationele wezens en, zoals iedereen, zijn hun geest en lichaam kwetsbaar voor verval. De ervaring van klokkenluiderretaliation is chaotisch. De identiteitscrisis die voortvloeit uit de nasleep van het klokkenluiden kan leiden tot een ontbinding van de persoon. Eerder gehouden en stabiele opvattingen van zelf worden in verwarring gebracht, wat leidt tot een ontrafeling van de identiteit en een ervaring van derealisatie.[34]
Retaliation berooft klokkenluiders van hun identiteit als capabele en succesvolle professionals. Omdat ze zich hebben uitgesproken, worden ze niet langer gezien als geldige onderwerpen die basisrespect verdienen, en worden ze doelwitten van verschillende soorten represailles en spot. Omdat ze zich hebben uitgesproken, worden ze niet langer gezien als voldoende geldig om aan te nemen en worden ze uitgesloten van wervingsprocessen. Tot slot worden ze in sociale interacties van hun subjectiviteit beroofd. Ze worden gezien als de “ander” en worden vermeden door voormalige vrienden.[35]
Er lijkt een grens te ontstaan en deze onderwerpen bevinden zich aan de buitenkant.
Deze ervaring stort klokkenluiders in een existentiële crisis. De menselijke geest doet er alles aan om deze crises te vermijden en kan de gestigmatiseerde, controversiële identiteit van “klokkenluider” als een psychische reddingslijn vastgrijpen, zonder andere optie voor een normatieve identiteit te zien en het verkiezen boven “lekker” of “activist” of erger. De ervaring laat de geesten van klokkenluiders vaak vastzitten in statische tijd en hun levens worden verlamd door het trauma. Degenen die in staat zijn om ernstige represailles intact te overleven, leven vaak de rest van hun leven in een staat die de Japanners “de vrijheid van iemand die al dood leeft” noemen. [36]
“Eerst wordt men omhuld door de dood, vervolgens wordt men de dood waardoor men werd omhuld en zo gaat men verder om op een nieuwe manier te leven.” [37]
Macht en de Dans van Dissidentie
Macht is complex en circuleert tussen de persoon die te maken heeft met vergelding en de organisatie die vergelding uitoefent. Sommigen noemen dit de “Dans van Dissidentie”.
De aard en omvang van vergelding kunnen worden gezien als een machtsbalans tussen de klokkenluider en de dader. Vergelding zal waarschijnlijk erger zijn wanneer de instelling een bedreiging voelt voor haar middelen als gevolg van de openbaarmaking: als hun onthulde gedrag schade toebrengt aan het publiek, als de legitimiteit van de organisatie wordt bedreigd, of als het wangedrag al systematisch is geworden voor de organisatie. Als de organisatie sterk afhankelijk is van het wangedrag voor middelen, zal de instelling meer weerstand en vergelding bieden naarmate de klokkenluider meer probeert het wangedrag te verstoren. Als de klokkenluider een senior medewerker is, is de kans groter dat het bedrijf een voorbeeld zal stellen van de “afvallige”. In deze situaties kan de vergelding zelfs opzettelijk “straffen” worden.[38]
Individuen die op de een of andere manier verbonden zijn met de ongeoorloofde handelingen, zien klokkenluiders waarschijnlijk als bedreigingen voor het systeem waar ze nog steeds deel van uitmaken. Voor managers en collega’s die direct betrokken waren bij het blootgelegde wangedrag, of die er stilzwijgend getuige van waren, is hun onmiddellijke en natuurlijke reactie om het onwettige gedrag te ontkennen of te minimaliseren. Iedereen die baat heeft bij de onethische activiteit komt in aanmerking voor het toedienen van straf.[39]
Betrokken individuen kunnen bang zijn om status, reputatie en materiële beloningen te verliezen. Geconfronteerd met gevoelens van angst en hulpeloosheid door de gedachte aan het verlies van middelen, zien individuen vergelding tegen de klokkenluider als een manier om dat te voorkomen. In plaats van het risico te lopen de voordelen te verliezen die ze kunnen plukken uit het onethische gedrag, zullen individuen waarschijnlijk proberen de klokkenluider in diskrediet te brengen.
![](https://weerwind.com/wp-content/uploads/2023/04/word-image-55584-19.webp)
Verdediging van een collectieve identiteit kan ook leiden tot een negatieve reactie op de acties van een klokkenluider. Groepsleden die sterke collectieve identiteiten delen, kunnen zich te beschermend voelen ten opzichte van elkaar en daarom ervoor kiezen om wraak te nemen op klokkenluiders die ze zien als verstoring van deze sterke banden. Het blootleggen van iets als systemische corruptie kan een bedreiging vormen voor de groep of het systeem. Deze bedreigingen activeren op hun beurt cognitieve en emotionele processen. Een norm van eigenbelang zal de actor waarschijnlijk aanmoedigen om te doen wat nodig is om de status quo te handhaven.
Een precaire positie
Klokkenluiders zijn afhankelijk van instituties en infrastructuren (en hun relationele onderlinge afhankelijkheid) voor hun materiële overleving na het aankaarten van misstanden. De klokkenluider staat onder constante druk in precaire leefomstandigheden. Na het verliezen van hun levensonderhoud, beroep en inkomen moeten klokkenluiders uiteindelijk misschien wel opgeven om dakloosheid en/of faillissement te voorkomen. Veel klokkenluiders verliezen uiteindelijk hun huis en hun familie, en ongeveer de helft vraagt faillissement aan. “Een typisch lot is dat een nucleair ingenieur eindigt met het verkopen van computers bij Radio Shack.” [42]
Na openbaarmaking van de misstanden, daalt het inkomen van de klokkenluider terwijl de kosten oplopen met verhuizing naar een nieuw huis, juridische kosten, medische kosten na verlies van verzekering, kosten voor omscholing in een nieuw vakgebied, en creditkosten en rente tijdens de periode van werkloosheid na openbaarmaking. Het gemiddelde tekort tijdens deze periode is $32.580 per jaar, en voor degenen die worden ontslagen of anderszins inkomsten verliezen, is het gemiddelde tekort $76.291 per jaar. Zelfs wanneer klokkenluiders terug mogen keren naar hun werk, kunnen ze verwachten dat hun gemiddelde inkomsten met 67% dalen na openbaarmaking. [43]
De tijd en het werk dat besteed wordt aan openbaarmaking en het overleven van de nasleep daarvan wordt niet betaald, tenzij er uiteindelijk een gerechtelijke uitspraak met schadevergoeding is, maar dat kan jaren duren. De vereiste activiteiten van een klokkenluider na openbaarmaking zijn echter een “fulltime, allesomvattende baan op zichzelf.” Bijna alle (97%) klokkenluiders melden dat ze meer dan 100 uur aan openbaarmakingsgerelateerde activiteiten besteden en 39% meldt dat ze meer dan 1.000 uur besteden. Alleen de klokkenluider heeft de kennis en ervaring om uitgebreide en gedetailleerde beschrijvingen te geven van de misstanden en eventuele daaropvolgende vergelding. Een dergelijk werk wordt vaak alleen, zonder steun en onbetaald uitgevoerd. [44]
Omdat klokkenluiders meestal te maken krijgen met karaktermoord en lastercampagnes, naast het beheren van de openbaringen, worden ze ook gedwongen om een zelfvertegenwoordigingsrol aan te nemen als noodzakelijke verdediging in deze tijd van onzekerheid. Als de naam van de klokkenluider openbaar wordt gemaakt, is een zelfvertegenwoordigingsrol niet optioneel en is het essentieel voor effectief klokkenluiden en persoonlijke overleving. Tijd wordt besteed aan het zoeken naar hulp bij journalisten, politici, regelgevers en advocaten, die allemaal verschillende presentaties van zaakinformatie vereisen.[45]
Als de klokkenluider besluit ook gerechtigheid te zoeken voor de nasleep van de openbaring, wordt het een tweede campagne die evenveel kost en inspanning vereist als de oorspronkelijke claim. In beide gevallen is tijd nodig om zich voor te bereiden op en deel te nemen aan langdurige rechtszaken: bewijs verzamelen, juridische rechten onderzoeken, organisatiebeleid bestuderen, helpen bij onderzoeken en pleiten voor politieke steun.[46]
Deze tijd die aan openbaringen wordt besteed, zou anders besteed kunnen worden aan het zoeken naar verdere werkgelegenheid, bijscholing en het zich bezighouden met de zelfzorg die nodig is om de nadelige gezondheidseffecten van stress gerelateerd aan klokkenluiden te verminderen. In plaats daarvan wordt dat vereiste werk uitgesteld. Tegelijkertijd ontkennen klokkenluiders vaak de kwetsbaarheid die ze ervaren. Velen lijden aanzienlijk financieel verlies, maar verkiezen om het te verbergen vanwege de sociale stigma’s rond rijkdom en status. Op dezelfde manier vinden klokkenluiders zichzelf gedwongen om uiterlijke signalen van hun interne lijden en terreur te onderdrukken, “in naam van effectief lobbyen”.[47]
Klokkenluiders zijn een antithese voor culturen van geheimhouding, die vruchtbaar zijn voor corruptie vanwege het gebrek aan desinfecterend zonlicht. In 2022 gaf 52% van de organisaties die werden ondervraagd met een omzet van meer dan $10 miljard aan dat ze in de afgelopen twee jaar te maken hadden gehad met fraude, het hoogste niveau in 20 jaar onderzoek. 18% van deze bedrijven rapporteerde een financiële impact van meer dan $50 miljoen als gevolg van het frauduleuze incident. Een kwart (24%) van de gerapporteerde fraude was vermogensonttrekking (illegale activiteiten op de werkvloer). De dader van de ernstigste fraude werd 31% van de tijd geïdentificeerd als intern en 26% van de tijd als samenwerking tussen interne/externe actoren.[48]
Whistleblowers zijn hard nodig, maar de Amerikaanse wetten ter bescherming van klokkenluiders (een inconsistent web van arbeidsrechtelijke beschermingen die beweren het melden van misstanden aan te moedigen door “bescherming” te bieden tegen represailles) falen systematisch in het beschermen van werknemers. Bestaande regelingen werken niet voor de meerderheid die ze zouden moeten dienen en zijn gebaseerd op foutieve veronderstellingen over de tastbare en materiële ervaringen van het naar buiten treden. Sommige critici gaan zelfs zo ver om te beweren dat de huidige klokkenluiderswetten een “cynische poging zijn om klokkenluiders in een procedurele afgrond te lokken” en om werknemers te misleiden in het onthullen van hun identiteit om ze gemakkelijker te kunnen aanvallen.[49]
Het is inderdaad een wrede leugen om deze wetten “bescherming” te noemen wanneer het beste dat ze bieden een kleine kans is op een ontoereikende “oplossing” achteraf – en zelfs dat vereist nog jaren van extra misbruik en onderwerping om te verkrijgen. Bovendien is er een aanzienlijke kans dat een werknemer in de VS, zodra deze naar een toezichthouder gaat, geconfronteerd zal worden met extra represailles door de toezichthouder namens het bedrijf of ter ondersteuning van bedrijfsbelangen in het algemeen.[50]
De structuur van de maatschappij met betrekking tot klokkenluiders legt de last op individuen om systemische informatieproblemen te verlichten. Tegelijkertijd richten klokkenluiderswetten zich op wat er met klokkenluiders gebeurt (wraak) en verwaarlozen ze vaak het onderzoek naar de oorspronkelijke kwesties die de werknemer aan de orde heeft gesteld. Wanneer beleid werknemers dwingt zichzelf in gevaar te brengen en veronderstelde ethische verplichtingen te vervullen om naar voren te komen en wangedrag te melden, rijst de vraag of die dwang ethisch verantwoord is vanwege de persoonlijke verwoesting die waarschijnlijk zal volgen.
Omdat een succesvolle klokkenluider corrupte mensen op hoge posities eenvoudigweg kan ontmaskeren door informatie bloot te leggen, is het dwaas om niet de ongelooflijke risico’s te erkennen die inherent zijn aan het bedreigen van de positie en het levensonderhoud van mensen in machtige posities, en de prikkel die ze hebben om die informatie en iedereen die ervan weet te begraven. Het absolute minimum dat de VS vandaag moet doen, is wraak tegen klokkenluiders formeel strafbaar stellen. De wetten en jurisprudentie voor dergelijke wetgeving bestaan al in vervolgingen van mensen wegens belemmering van de rechtsgang en getuige-beïnvloeding, maar worden zelden gebruikt buiten moordzaken.
Een klokkenluider die zich tot regelgevers wendt, is uiteindelijk een getuige en informant. Er is dus geen reden waarom dezelfde wetten die iemand beschermen die rechtstreeks assisteert bij het ministerie van Justitie bij een strafrechtelijk onderzoek, niet van toepassing zouden moeten zijn op een klokkenluider die melding maakt van wangedrag onder andere federale wetten. Er moet ook een onafhankelijk mechanisme zijn voor dit proces buiten de gecombineerde arbeidsinstanties. Op dit moment is het onduidelijk of de arbeidsinstanties al dan niet zaken kunnen doorverwijzen naar het Amerikaanse ministerie van Justitie. Bovendien is het proces voor het direct zoeken van hulp van het Amerikaanse ministerie van Justitie nog onduidelijker en klokkenluiders zullen waarschijnlijk vergelijkbare problemen van gevangenschap tegenkomen, in ieder geval voor intake, als de gecombineerde arbeidsinstanties.
Totdat er ten minste enige afschrikking is voor werkgevers om wraak te nemen tegen klokkenluiders (bijvoorbeeld gevangenisstraf in plaats van een relatief kleine boete), moeten we verwachten dat de verwoestende ervaring die in bepaalde soorten klokkenluiderswerk onvermijdelijk is, zal blijven voortduren. Dit schrikt potentiële klokkenluiders af om naar voren te komen, in plaats van instituten af te schrikken van wangedrag.
- Hazlina Shaik Md Noor Alam, “Whistleblowing When It Hurts: Whistleblower Gaslighting and Institutional Secrecy,” International Conference on Law, Environment and Society, October 2019; Multinational Monitor, “Blowing the Whistle on Corporate Wrongdoing: An Interview with Tom Devine,” Vol. 23, No. 10, October/November 2002. ↑
- Brian Martin and Will Rifkin, “The Dynamics of Employee Dissent: Whistleblowers and Organizational Jiu-Jitsu,” Public Organization Review, 4: 221–238 (2004); Hannah Bloch-Wehba, “The Promise and Perils of Tech Whistleblowing,” Northwestern University Law Review, March 7, 2023; Brita Bjorkelo and Ole Jacob Madsen, “Whistleblowing and Neoliberalism: Political Resistance in Late Capitalist Economy,” Psychology & Society, Vol. 5, No. 2, (2013); Richard Alexander, “The Role of Whistleblowers in the Fight against Economic Crime,” Journal of Financial Crime, Vol. 12, No. 2, (2004). ↑
- Adam R. Nicholls, et al., “Snitches Get Stitches and End Up in Ditches: A Systematic Review of the Factors Associated with Whistleblowing Intentions.” Frontiers in Psychology, October 5, 2021; Matthew McClearn, “A Snitch in Time,” Canadian Business, Vol. 77 Issue 1, 60-70 (Dec 2003); Kate Kenny, Marianna Fotaki,, and Wim Vandekerckhove, “Whistleblower Subjectivities: Organization and Passionate Attachment,” Organization Studies (2018). ↑
- Michael Davis, “Some Paradoxes of Whistleblowing,” Business & Professional Ethics Journal, Vol 15, No 1 (1996). ↑
- Brian Martin, “Illusions of Whistleblower Protection,” UTS Law Review, No. 5 (2003); Kate Kenny, “Censored: Whistleblowers and Impossible Speech,” Human Relations, Vol. 71, No. 8 (2018). ↑
- Kenny et al., “Whistleblower Subjectivities”; Kaeten Mistry and Hannah Gurman, eds., Whistleblowing Nation: The History of National Security Disclosures and the Cult of State Secrecy (New York: Columbia University Press, 2020); Martin and Rifkin, “The Dynamics of Employee Dissent.” ↑
- Herman T. Tavani and Frances Grodzinsky, “Trust, Betrayal, and Whistle-Blowing: Reflections on the Edward Snowden Case,” ACM SIGCAS Computers and Society, 44(3), Special Issue on Whistle-Blowing (2014); Davis, “Some Paradoxes of Whistleblowing.” ↑
- Tavani and Grodzinsky, “Trust, Betrayal, and Whistle-Blowing.” ↑
- Carmen R. Apaza and Yongjin Chang, “What Makes Whistleblowing Effective: Whistleblowing in Peru and South Korea,” Public Integrity, Vol. 13, No. 2 (Spring 2011); Martin and Rifkin, “The Dynamics of Employee Dissent”; Kenny et al., “Whistleblower Subjectivities”; Davis, “Some Paradoxes of Whistleblowing.” ↑
- Kenny et al., “Whistleblower Subjectivities”; Jawad Khan, et al., “Examining Whistleblowing Intention: The Influence of Rationalization on Wrongdoing and Threat of Retaliation,” International Journal of Environmental Research and Public Health; 19(3): 1752 (February 2022); Davis, “Some Paradoxes of Whistleblowing”; Khan, et al., “Examining Whistleblowing Intention”; Nicholls et al., “Snitches Get Stitches and End Up in Ditches.” ↑
- April White, “Truth Be Told,” Harvard Business School (December 6, 2021), https://www.alumni.hbs.edu/stories/Pages/story-bulletin.aspx?num=8524; Nicholls et al., “Snitches Get Stitches and End Up in Ditches”; Martin, “Illusions of Whistleblower Protection”; Khan, et al., “Examining Whistleblowing Intention.” ↑
- Apaza et al., “What Makes Whistleblowing Effective.” ↑
- Jacqueline Garrick and Martina Buck, “Whistleblower Retaliation Checklist: A New Instrument for Identifying Retaliatory Tactics and Their Psychosocial Impacts After an Employee Discloses Workplace Wrongdoing,” Crisis, Stress, and Human Resilience (CSHR): An International Journal, Vol. 2, No. 2 (September 2020); McClearn, “A Snitch in Time.” ↑
- Garrick and Buck, “Whistleblower Retaliation Checklist”; Shaik, “Whistleblowing When It Hurts.” ↑
- Apaza et al., “What Makes Whistleblowing Effective.” ↑
- Kathy Ahern, “Institutional Betrayal and Gaslighting: Why Whistle-Blowers Are So Traumatized,” The Journal of Perinatal & Neonatal Nursing, Vol. 32, No. 1, 59–65 (2018); Apaza et al., “What Makes Whistleblowing Effective”; Khan et al., “Examining Whistleblowing Intention”; Kate Kenny, Marianna Fotaki, and Stacey Scriver, “Mental Health as a Weapon: Whistleblower Retaliation and Normative Violence,” Journal of Business Ethics, 160, 801–815 (2019). ↑
- Peter G. van der Velden, et al., “Mental Health Problems Among Whistleblowers: A Comparative Study,” Psychological Reports, 122 (2): 632-644 (April 2019); Garrick and Buck, “Whistleblower Retaliation Checklist”; Ahern, “Institutional Betrayal and Gaslighting”; Peter G. van der Velden, et al., “Mental Health Problems Among Whistleblowers.” ↑
- Martin, “Illusions of Whistleblower Protection”; Garrick and Buck, “Whistleblower Retaliation Checklist”; Martin and Rifkin, “The Dynamics of Employee Dissent”; Kenny, et al., “Mental Health as a Weapon”; Mark Worth, “Diagnosing Retaliation: The Traumatizing and Insidious Effects of Whistleblowing,” Whistleblower Network News, https://whistleblowersblog.org/features/diagnosing-retaliation-the-traumatizing-and-insidious-effects-of-whistleblowing/ ↑
- United States Department of Justice, “Guilty verdict on all counts for illegal alien who murdered whistleblower in an illegal labor conspiracy” (November 1, 2022), https://www.justice.gov/usao-sdga/pr/guilty-verdict-all-counts-illegal-alien-who-murdered-whistleblower-illegal-labor; US DOJ, Three Men Indicted In Conspiracy to Kill Whistleblower, (December 13, 2018), https://www.justice.gov/usao-sdga/pr/three-men-indicted-conspiracy-kill-whistleblower ↑
- Ben Farmer and Peta Thornycroft, “Mystery of murdered whistleblower who uncovered hospital corruption,” The Telegraph, October 11, 2022, https://www.telegraph.co.uk/global-health/terror-and-security/mystery-murdered-whistleblower-babita-deokaran-who-uncovered/; News24, “Silenced: Why Babita Deokaran was murdered,” https://specialprojects.news24.com/silenced/index.html ↑
- Aaron Keller, “‘I Hope and Pray that You Die Alone and Scared’: Family Members of Victim Slam ‘Piece of Sh*t’ Restaurant Boss for Brutal Murder of Employee,” Law & Crime, November 30, 2021, https://lawandcrime.com/crime/i-hope-and-pray-that-you-die-alone-and-scared-family-members-of-victim-slam-piece-of-sht-restaurant-boss-for-brutal-murder-of-employee/ ; Stephen Williams, “Kakavelos found guilty of first-degree murder, nine other charges,” The Daily Gazette, June 17, 2021, https://dailygazette.com/2021/06/17/kakavelos-found-guilty-of-first-degree-murder-nine-other-charges/ ↑
- Jeremy Kuzmarov, “There’s Something Rotten in Denmark:” Frank Olson and the Macabre Fate of a CIA Whistleblower in the Early Cold War,” Class, Race and Corporate Power: Vol. 8: Iss. 1, Article 3 (2020). ↑
- “Karen Silkwood dies in mysterious one-car crash, https://www.history.com/this-day-in-history/karen-silkwood-dies-in-mysterious-one-car-crash; Howard Kohn, “Karen Silkwood: The Case of the Activist’s Death,” Rolling Stone, January 13, 1977, https://www.rollingstone.com/culture/culture-news/karen-silkwood-the-case-of-the-activists-death-52287/; Jennifer Latson, “The Nuclear-Safety Activist Whose Mysterious Death Inspired a Movie,” Time, November 13, 2014; David Burnham, “US Says Lost Plutonium,” The New York Times, (Jan 3 1975), https://www.nytimes.com/1975/01/03/archives/us-says-lost-plutonium-is-only-a-small-amount.html. ↑
- Chris Oregan, “The Mysterious Death of an Enron Exec,” CBS (April 10, 2002), https://web.archive.org/web/20090315083648/https://www.cbsnews.com/stories/2002/04/10/eveningnews/main505845.shtmlPatrick Martin, “The strange and convenient death of J. Clifford Baxter—Enron executive found shot to death,” World Socialist Web Site, (January 28, 2002), https://www.wsws.org/en/articles/2002/01/enro-j28.html; Brian Ross, “Enron Destroyed Documents by the Truckload,” ABC News, (January 29, 2002), https://abcnews.go.com/WNT/story?id=130518&page=1 ↑
- Paul F. Lipold, “’Striking Deaths’ at their Roots: Assaying the Social Determinants of Extreme Labor-Management Violence in US Labor History—1877–1947,” Social Science History, 38(3-4), 541-575 (2014); Jonah Walters, “Labor Day is May 1,” Jacobin, September 7, 2015, https://jacobin.com/2015/09/labor-day-may-first-american-labor-movement-haymarket/; “The Labor Movement,” Zinn Education Project, https://www.zinnedproject.org/materials/labor-movement; PBS, “Labor Wars in the U.S.,” PBS: The Mine Wars, https://www.pbs.org/wgbh/americanexperience/features/theminewars-labor-wars-us/; Richard Alexander, “The Role of Whistleblowers in the Fight Against Economic Crime,” Journal of Financial Crime, Vol. 12, No. 2, pp. 131-138 (2004). ↑
- Kenny, “Censored: Whistleblowers and Impossible Speech”; Garrick and Buck, “Whistleblower Retaliation Checklist.” ↑
- Garrick and Buck, “Whistleblower Retaliation Checklist.” ↑
- Garrick and Buck, “Whistleblower Retaliation Checklist”; Ahern, “Institutional Betrayal and Gaslighting.” ↑
- Martin and Rifkin, “The Dynamics of Employee Dissent.” ↑
- Shaik, “Whistleblowing When It Hurts”; Martin and Rifkin, “The Dynamics of Employee Dissent”; Neil Weinberg, “He Investigated Dubious Firings for U.S. Then He Was Fired,” Bloomberg, July 21, 2017, https://www.bloomberg.com/news/articles/2017-07-21/he-investigated-suspicious-firings-for-u-s-then-he-was-fired ↑
- Mistry, “Whistleblowing Nation” ↑
- C. Fred Alford, Whistleblowers: Broken Lives and Organizational Power, (Ithaca, NY: Cornell University Press, 2002); Peter G. van der Velden, et al., “Mental Health Problems Among Whistleblowers”; Craig J. Bryan, et al., “Measuring Moral Injury: Psychometric Properties of the Moral Injury Events Scale in Two Military Samples,” Assessment, 1-14, (2015); Garrick and Buck, “Whistleblower Retaliation Checklist”; Alec M. Smidt and Jennifer J. Freyd, “Government-mandated Institutional Betrayal,” Journal of Trauma & Dissociation, 19:5, 491-499 (2018); Kenny, et al., “Mental Health as a Weapon.” ↑
- Alford, Whistleblowers: Broken Lives and Organizational Power; Britannica, “St. Sebastian,” Encyclopedia Britannica https://www.britannica.com/biography/Saint-Sebastian ↑
- Kenny, “Censored: Whistleblowers and Impossible Speech”; Kenny, et al., “Mental Health as a Weapon”; Kate Kenny and Marianna Fotaki, “The Costs and Labour of Whistleblowing: Bodily Vulnerability and Post-disclosure Survival,” Journal of Business Ethics, 182, pp. 341-64 (2023). ↑
- Kenny, “Censored.” ↑
- Alford, Whistleblowers: Broken Lives and Organizational Power; Kenny, et al, “Whistleblower Subjectivities.” ↑
- Alford, Whistleblowers: Broken Lives and Organizational Power. ↑
- John J. Sumanth, David M. Mayer, and Virginia S. Kay, “Why Good Guys Finish Last: The Role of Justification Motives, Cognition, and Emotion in Predicting Retaliation Against Whistleblowers,” Organizational Psychology Review, Vol. 1, Issue 2, (2011); Kenny, et al., “Mental Health as a Weapon”; Martin and Rifkin, “The Dynamics of Employee Dissent”; Alford, Whistleblowers: Broken Lives and Organizational Power. ↑
- Sumanth, et al., “Why Good Guys Finish Last.” ↑
- Id. ↑
- Id. ↑
- Alford, Whistleblowers: Broken Lives and Organizational Power; Kenny, et al., “Mental Health as a Weapon”; Kenny and Fotaki, “The Costs and Labour of Whistleblowing. ↑
- Kenny and Fotaki, “The Costs and Labour of Whistleblowing. ↑
- A full-time job is generally 1,700 hours per year. Kenny and Fotaki, “The Costs and Labour of Whistleblowing.” ↑
- Kenny and Fotaki, “The Costs and Labour of Whistleblowing.” ↑
- Kenny and Fotaki, “The Costs and Labour of Whistleblowing.” ↑
- Alford, Whistleblowers: Broken Lives and Organizational Power; Kenny and Fotaki, “The Costs and Labour of Whistleblowing.” ↑
- Sharfa Hassan, et al., “Unethical Leadership: Review, Synthesis and Directions for Future Research,” Journal of Business Ethics, 183. 1-40 (2022); PwC, “PwC’s Global Economic Crime and Fraud Survey” (2022). https://www.pwc.com/gx/en/services/forensics/economic-crime-survey.html; Dr. Devakumar Jacob, “Collateral Damage: An Urgent Need for Legal Apparatus for Protection of the Whistleblowers & RTI Activists,” IOSR Journal of Humanities and Social Science (IOSR-JHSS) Volume 19, Issue 4, Ver. VII (April 2014). ↑
- Martin, “Illusions of Whistleblower Protection”; Kenny and Fotaki, “The Costs and Labour of Whistleblowing.” ↑
- Martin, “Illusions of Whistleblower Protection”; Vicky Nguyen, Liz Wagner and Felipe Escamilla, “OSHA Whistleblower Investigator Blows Whistle on Own Agency,” NBC Bay Area, February 24, 2015, https://www.nbcbayarea.com/news/local/osha-whistleblower-investigator-blows-whistle-on-own-agency/77171/ ↑
- Kenny and Fotaki, “The Costs and Labour of Whistleblowing”; Martin, “Illusions of Whistleblower Protection”; Bloch-Wehba, “The Promise and Perils of Tech Whistleblowing.” ↑
- Sibel Edmonds and William Weaver, “To Tell the Truth,” Bulletin of the Atomic Scientists, Vol. 62, No. 1 (Jan/Feb 2006); Anthony R. Petruzzi, Adrienne B. Kirshner, “Beware of Potential Criminal Implications for the Improper Handling of a Whistleblower Investigation,” Inside Counsel (October 21, 2015); Martin, “Illusions of Whistleblower Protection”; United States v. Stoker, 706 F.3d 643, 646 (5th Cir. 2013). ↑
- 18 U.S. Code § 1512 – Tampering with a witness, victim, or an informant; 18 U.S. Code § 1513 – Retaliating against a witness, victim, or an informant; Thomas Brewster, “FBI’s San Francisco Chief: We Heart Apple, They Train Our Cops,” Forbes (January 16, 2018), https://www.forbes.com/sites/thomasbrewster/2018/01/16/apple-and-the-fbi-are-closer-than-you-think ↑